quarta-feira, 8 de maio de 2013

Nihil novum sub sole para el feminismo

Antes de esta nueva moda española de acusar de nazi a cualquier movimiento social o cualquier forma de disidencia, ya había muchos supuestos progres bienpensantes y miembros de la Real Academia de la Lengua Española que desde siempre acusaban a las feministas de querer invadir Polonia y matar judíxs.

Cuando el señor Pérez Reverte, por ejemplo, se levanta con el machismo subido y utiliza ese término equivocada y despectivamente contra las feministas, no parece generar ni la mitad de polémica que si lo dice Cospedal, con todo el agravante que supone el hecho de que Cospedal ejerza un cargo político. Pero acaso un miembro de la RAE no debería cuidar especialmente la terminología que usa? no debería hablar con la propiedad que merece su sillón, desde el que se erige como defensor a ultranza del genérico masculino? Acaso ha trascendido la manera en la que este real académico calificaba la defensa del lenguaje no sexista como "intolerable matonismo casi indiscutido de las ultrarradicales feminazis" en twitter, o la no discriminación de género en ofertas laborales (estamos hablando del acceso al mercado laboral, nada menos) como una ocurrencia de una "pandilla de feminazis oportunistas, crecidas por el silencio de los borregos, la ignorancia nacional y la complicidad de una clase política prevaricadora y analfabeta" en su blog?. Así, sin ninguna vergüenza y sin ningún reproche fuera del feminismo, se desata su inmundicia académica y su ignorancia política.

Y ahora que lxs políticxs del PP acusan desacomplejadamente a los movimientos sociales de nazis, ahora que Telemadrid acusa al discurso nacionalista catalán de nazi, nos escandalizamos y nos echamos las manos a la cabeza con la perversión del lenguaje y la basura demagógica. Qué nos creíamos? Como sociedad, hemos sido benevolentes con ella y la hemos dejado pasar. Es más, muchxs (y muchxs muy de izquierdas) le han dado la máxima credibilidad por salir de la boca de un académico. Da igual si la boca es machista mientras pertenezca a un hombre sentado en la institución de la lengua española por excelencia. Da igual mientras esa boca se abra supuestamente en nombre de la "racionalidad" y el "sentido común" que ella misma se otorga.

Para bien y para mal, el feminismo camina siempre unos cuantos pasos por delante y por ello sabe que no hay nada nuevo bajo el sol.

De "parole de queer": "Cospedal dice que los escraches son NAZISMO PURO, y aquellos a los que se les cuestiona su lenguaje sexista o sus formas machistas que somos femiNAZIS. ¡Mismas formas de ataque por parte de aquellos que no están dispuestos a perder sus privilegios!"



terça-feira, 30 de abril de 2013

Du haut jusqu'en bas_ Paris-Buenos Aires

Llegó un invierno extraño en la primavera... y al mundo otra vez le han dado la vuelta;
desde este cono sur inesperado improviso una hora leyendo a Cortázar.
Qué mejor que perderse con uno que ni en una rayuela se encontraba?
Me voy a la cama contigo,
hasta mañana.



segunda-feira, 8 de abril de 2013

O feminismo é

Levo días dándolle voltas ao tema das tetas de Amina; porque finalmente parece que non se trata de Amina, nin de mulleres, nin de igualdade, senón dunhas tetas que parecen ser o desencadeante dunha polémica non sobre tetas, nin sobre desnudos, nin sobre fatuas, nin sobre imanes, nin sequera sobre mulleres, senón sobre o feminismo. Vale.
Levo días pensando sobre as FEMEN, sobre Amina, sobre as súas accións, o impacto, o sentido; e tamén sobre a resposta por parte do chamado feminismo islámico, feminismo musulmán...
Levo días (bueno, anos) pensando sobre feminismo, e finalmente esta é a conclusión á que chego despóis de ler este bien-pensante-respetuoso-con todxs artigo
Penso que o feminismo é político, que non mediático. Que é público, que non publicidade, é necesariamente efectivo sempre, que non efectista. Porque o feminismo, non só como epistemoloxía, senón cando é, garda no seu berce a práctica da igualdade e da xustiza social
Unha vez en Camerún escoitei a un tecnócrata europeo (perfil moi whasp) relatar impresionado e admirado unha protesta de mulleres en Ghana contra non recordo qué política do goberno, na que se posicionaban en primeira liña, cós peitos espidos diante da policía antidisturbios. Iso paréceme efectivo, non efectista.
Pra ilustrar o caso contrario, se me ocurre o exemplo da famosa moza yogui desnuda do 15M. Iso paréceme efectista, e non efectivo.
Non recoñezo de todo os métodos de FEMEN, porque dubido da relación acción-impacto desexado (ou que eu desexo...), pero tampouco recoñezo de todo os argumentos de Red musulmanas, e moito menos conceptos tan contradictorios e tan paradóxicos que se len e escoitan en moitas ocasións, tales como "feminismo occidental" ou "etnocentrismo europeizante" . Coma se en Europa só houbera unha etnia. Como se existira unha tal etnia europea, como si utilizar este termo non signifique pensar unha entelequia, caer no mesmo equívoco, non fora confundir a hexemonía coas periferias e mestizaxes, profusas, dinámicas, e fecundas tamén en territorio europeo, caro que sí.

Propoño deixar de definir o feminismo polo que non é (colonizador, blanco, occidental, europeizante), e reclamar o que sí é: persoal, político, sempre revolucionario, e universal, e por tanto, exento de binomios e de polarizacións (que si o feminismo occidental hexemónico contra todo o resto). Non existen feminismos hexemónicos, senón hexemonias contra as que loitamos as feministas.
Se a igualdade e o respeto á diferenza son universales, o feminismo tamén o é.
--

quarta-feira, 6 de março de 2013

Pido perdón


Pido perdón por ser chavista (ai, qué dixen!), pido perdón por recoñecerme pasionalmente no discurso do socialismo bolivariano. Pido perdón por non poder calibrar, por non poder argumentar complexo, con notas ao pé de páxina, con referencias aos postmodernos, aos postmarxistas, aos situacionistas, aos frívolos Andys Warhols.
Pido perdón por pensar a política irracionalmente, por tremer fronte a “Il quarto stato” na parede, fronte a unha bandeira republicana, fronte a Internacional có puño alzado... por pensar que a terra se divide entre ricxs e pobres, que uns acumulan e outrxs no, que uns son malos e outros bos. Pido perdón por dar crédito á miña nai cando me dicía “hai que xuntarse cós pobres!”. Pido perdón por ter uns pais que non sabían posicionarse políticamente máis alá da modernidade, que militaron toda a vida, que foron enganados dramáticamente polo grupo Prisa e por Europa.
Pido perdón por non escandalizarme có populismo, por non precisar ningún Laclau que mo explique. Pido perdón por sentir empatía cunha vella venezolana pegada a unha foto del Comandante que vin nun  periódico. Perdón por buscar bocas desdentadas e roupas humildes na xente que chora hoxe. Perdón por berrarlle á tele: “de quén son fillxs eses que preguntan insistentemente pola súa saúde?!” Perdón por pensar retorcidamente, por crer que estes e os de Miami están esperando un golpe, outro golpe, esta vez de sorte, que están esperando oir que Chavez morreu.
E Chavez morreu. 
Pido perdón por empatizar coa súa figura, por emocionarme có seu verbo, por desexar que a súa carne de revolución vivira por máis tempo... Perdón por namorarme. Como me namoro dun rapaz me namoro políticamente deste home - e non lle son capaz de ver os defectos- ainda que namorarse dunha revolución está prohibido, é raro, é tabú ilustrado, é, dicen, estar a un paso dun novo fascismo, é peligroso... logo pido perdón. Perdón, efectivamente, á Ilustración que separou os afectos cando separou os poderes, perdón a esa política higiénica europea, perdón ás corbatas de Bruxelas, ás editoriais supostamente ponderadas dos periódicos civilizados, aos Parlamentos de Occidente lavados con lexía, ao parquet brillante da bolsa neoyorkina…
Estou triste porque morreu Chávez, porque son internacionalista, porque teño medo do que esta morte pode significar para Venezuela, América Latina e máis aló...porque son unha romántica, que non inxenua, e porque eu tamén quero cambiar o reparto do mundo, roubar a Amancio Ortega e dárllelo axs desfiuzadxs. 
Pido perdón por estar triste hoxe (e enredarme neste post) e nin saber moi ben cómo decir por qué o estou.

sexta-feira, 1 de março de 2013

O Changhai Estrés

Ao irse achegando ao huso horario de Portugal -gañándolle tempo ao día- vanse mudando de forma os campanarios, e enchéndose as nubes.
Palabra de migrante.
Chaca, chaca, chaca, chaca...

sábado, 23 de fevereiro de 2013

Desperta

Hai un pranto arriba. Ás tantas da mañá escoito os pasos cansos, resignados, apresurados por  tocarlle os rizos e dicir- "shhhhh, durme" – con esa voz especialmente calma que teñen as nais após os malos soños das nosas infancias. Volta a alisar a sábana, un bico de beizos quentes na frente quente, case non se nota. O olor de nai que apacigua uns segundos. Alivio profundo, alivio extraordinario, alivio que enche todo o longo e ancho da habitación...alivio curto, pois xa se víra cara o umbral. Alónxase o corpo brando que acolle case sen darse conta, con certa condescendencia, o amor infinito dos fillos. Dóelles ese amor infantil vulnerable -unha ofrenda íntegra- a un ser que se goberna libre, emancipado por ser adulto. Corpo que agora xa vai cara o outro mundo incomprensible -de conversas en voz moi baixa, de murmuios ás veces tenros, outras feroces...- deixando con sorte unha luz acesa (pero non sempre).
A nena permanece moi, moi quieta, de novo en agonía, - ten algo de vergonza-  un pouco resentida polo abandono patente. E entón, de novo,- cándo?- o soño.
 ... silencio...