Hoje, quando por enésima vez num espazo político ouví aquilo de "tenemos que incluír aquí a los migrantes" pensei, por enésima vez, que nom poido ser reduzida a uma nota de cor, ou a uma apariència exótica.
Nom sou preta, porém, sou migrante.
Sou migrante, mas nom sou uma caricatura de migrante, como nom o somos nengúm. Sou migrante porque como xs migrantes, acho que hei de buscar uma felicidade allea ao sitio de onde sou; sou migrante porque como xs migrantes que vivem aquí, acho que esta cidade é minha, e também que nom o será nunca;
Sou migrante, porque naquel sitio, como axs migrantes, me reduzem a migrante quando dizem, por exemplo, "nom hai migrantes na sala" e me ocultan asim, fazendo una línha fronteiriza na que estou irremediàblemente fóra, na que nom sou ninguém.
Sou migrante porque na minha diáspora ouví escàrnios sobre o meu origem, sobre mim, sobre minha maneira de falar e fazer; porque nom sou quem de poder dizer todo isto a quem fai escárnio ou a quem diz que nom hai migrantes na sala.
Sou uma migrante sem ser, o que quer dizer que, baixo a minha apariência nativa, nunca sei como olhar.
quarta-feira, 11 de junho de 2014
sexta-feira, 9 de maio de 2014
Hermanas, la eyaculación femenina es contrarrevolucionaria
...Y señoras y señoritas, pasada la fiebre de la sexualidad-desparpajo-tupper sex de principios de los dosmil (no nos engañemos, cuanto más libres nos estamos creyendo, más nos enseñan cómo hay que performar) la nueva moda eeessss... la eyaculación femenina!!
Acompañando este cambio histórico de modelo económico, una vez más las élites se encargan de reordenar la sexualidad, y esta vez ciertamente lo están gestionando de manera muy evidente y con pocos miramientos. Así que parece que en esta fuerte tensión entre el casposísimo violento castigo institucional contra el cuerpo de las mujeres y sus resistencias desde el feminismo, se ha colado la moda de la eyaculación femenina (que tampoco deja de ser una anécdota, ya un poco molesta por ruidosa) por la que la entera responsabilidad de esta especie de liberación sexual que acarreamos desde los setenta, interpela otra vez y únicamente al cuerpo de las mujeres.
A cada paso, cada cierto tiempo, parece que resuena una especie de cantinela: "uy, no hermana, no te has liberado bien". Vaya, que cualquier incontinencia orientada a las sotanas me parece correcta, pero no sé si toda esta cantidad de odas e interrogantes sobre la eyaculación femenina [hoy esto, mañana será otro descubrimiento del estilo que te hará escudriñarte y cuestionarte una y otra vez sin descanso] están sirviendo para empoderarnos, o todo lo contrario.
En fin, vaya aquí esta reflexión rápida y mal contada.
No, que no es que piense que la eyaculación femenina es contrarrevolucionaria (el título lo he puesto un poco gamberro porque sí), pero sí me molesta un poco todo este rollo mientras nos cuelan las represiones más salvajes de la historia reciente.
Y como este es mi blog, aquí lo digo.
Salud, República y mucha praxis.
Acompañando este cambio histórico de modelo económico, una vez más las élites se encargan de reordenar la sexualidad, y esta vez ciertamente lo están gestionando de manera muy evidente y con pocos miramientos. Así que parece que en esta fuerte tensión entre el casposísimo violento castigo institucional contra el cuerpo de las mujeres y sus resistencias desde el feminismo, se ha colado la moda de la eyaculación femenina (que tampoco deja de ser una anécdota, ya un poco molesta por ruidosa) por la que la entera responsabilidad de esta especie de liberación sexual que acarreamos desde los setenta, interpela otra vez y únicamente al cuerpo de las mujeres.
A cada paso, cada cierto tiempo, parece que resuena una especie de cantinela: "uy, no hermana, no te has liberado bien". Vaya, que cualquier incontinencia orientada a las sotanas me parece correcta, pero no sé si toda esta cantidad de odas e interrogantes sobre la eyaculación femenina [hoy esto, mañana será otro descubrimiento del estilo que te hará escudriñarte y cuestionarte una y otra vez sin descanso] están sirviendo para empoderarnos, o todo lo contrario.
En fin, vaya aquí esta reflexión rápida y mal contada.
No, que no es que piense que la eyaculación femenina es contrarrevolucionaria (el título lo he puesto un poco gamberro porque sí), pero sí me molesta un poco todo este rollo mientras nos cuelan las represiones más salvajes de la historia reciente.
Y como este es mi blog, aquí lo digo.
Salud, República y mucha praxis.
domingo, 9 de fevereiro de 2014
Lectura casual
"Revelación de un mundo", de Clarice Lispector hai que lelo sen disciplina, un domingo pola tarde, por exemplo, instintivamente (o instinto é cando o capricho acerta de casualidade).
A cousa funciona así: coller o libro, abrilo a vontade, ler. Sorrir cómplice por, se cadra, ter acertado de cheo:
"REVUELTA
Cuando el amor es demasiado grande se vuelve inútil: no se lo puede administrar, ni la persona amada tiene la capacidad de recibir tanto. Me quedo perpleja como una criatura al ver que incluso en el amor hay que tener sentido común y noción de la medida. Ah, la vida de los sentimientos es extremadamente burguesa!"
Lispector. Revelación de un mundo. Adriana Hidalgo Editora. Buenos Aires, 2008
A cousa funciona así: coller o libro, abrilo a vontade, ler. Sorrir cómplice por, se cadra, ter acertado de cheo:
"REVUELTA
Cuando el amor es demasiado grande se vuelve inútil: no se lo puede administrar, ni la persona amada tiene la capacidad de recibir tanto. Me quedo perpleja como una criatura al ver que incluso en el amor hay que tener sentido común y noción de la medida. Ah, la vida de los sentimientos es extremadamente burguesa!"
Lispector. Revelación de un mundo. Adriana Hidalgo Editora. Buenos Aires, 2008
domingo, 2 de fevereiro de 2014
De machos [redundancia] alfa
De tíos peludos alfa, estamos hartas, las feministas. De muchachos inverbes más alfa que nadie, estamos de vuelta. De acomplejados alfa, ni te cuento. De tipos alfa de diversas tipologías alfa sabemos un huevo, las de izquierdas... y las de derechas; aunque las de izquierdas, si me lo permitís, lo sabemos más, sospecho. Porque no se puede ser una tía de izquierdas (que lo analizamos todo) y no ser feminista (que lo analizamos todo), pero de derechas sí. Y tampoco se puede ser un tío de izquierdas (que lo analizamos todo) y no decir que eres feminista (cri, cri, cri...), pero de derechas sí.
Dicho esto, me importa un bledo que Pablo Iglesias en particular sea un macho alfa. Me importa un bledo porque no lo creo un mesías, ni lo colmo de atributos, ni lo quiero santo. Un bledo, así lo digo, me importa Pablo Iglesias en particular. Así, me importa un bledo también su condición de alfa. Pero ¡ei! no me importa un bledo, cuidado, que todos a su alrededor medíatico y político lo sean. No me importa un bledo que no se cuestione la actitud alfa, y no me importa un bledo que los machos alfa, conscientes o no, ocupen todos los espacios y no dejen lugar a las aportaciones de aquellxs que no lo son, y que son absolutamente brillantes.
Venimos observando algunxs, desde hace ya muchos siglos, señores, que más que un reductio ad unum, o un reductio ad Pablo*, hay un reductio ad Pater como práctica instaurada en todos los campos del ser social, difícilmente -auto-asumida y difícilmente -auto-criticada por nuestros compañeros de política. Ya vale con que Pablo Iglesias es un macho alfa. Por favor, ¿lo acabais de descubrir acaso? ¿es algo nuevo, esto, quizás? Es casi ofensivo. Llevamos las tías toda la vida protestando contra los machista-leninistas, contra el gorilismo asambleario, contra los machirulos infiltrados en los espacios feministas. Eoooo!!!!, ¿nos estáis escuchando o què?!, ¿es que sólo importa aquí, hoy, la credibilidad de un tal Pablo Iglesias??!
Sería la primera vez, acaso, que vemos a un macho alfa aupado por su entorno a un trono alfa? Sería la primera vez, acaso, que vemos a un tío equis convertido de repente en alfa por la gracia de otros machos alfa?, sería la primera vez acaso, atención!, que vemos a un tío equis to-tal-men-te- me-dio-cre alzado en alfa por un entorno alfa?
Ciertamente, lo de los alfa es versallesco. En la Corte de los movimientos sociales (y en todas partes!) muchachxs, los personajes, sean Pablo Iglesias o como se llamen, entran y salen, pero siempre hay un Rey que se mantiene.
Es el patriarcado, estúpidos.
*la agudeza no es mía
Dicho esto, me importa un bledo que Pablo Iglesias en particular sea un macho alfa. Me importa un bledo porque no lo creo un mesías, ni lo colmo de atributos, ni lo quiero santo. Un bledo, así lo digo, me importa Pablo Iglesias en particular. Así, me importa un bledo también su condición de alfa. Pero ¡ei! no me importa un bledo, cuidado, que todos a su alrededor medíatico y político lo sean. No me importa un bledo que no se cuestione la actitud alfa, y no me importa un bledo que los machos alfa, conscientes o no, ocupen todos los espacios y no dejen lugar a las aportaciones de aquellxs que no lo son, y que son absolutamente brillantes.
Venimos observando algunxs, desde hace ya muchos siglos, señores, que más que un reductio ad unum, o un reductio ad Pablo*, hay un reductio ad Pater como práctica instaurada en todos los campos del ser social, difícilmente -auto-asumida y difícilmente -auto-criticada por nuestros compañeros de política. Ya vale con que Pablo Iglesias es un macho alfa. Por favor, ¿lo acabais de descubrir acaso? ¿es algo nuevo, esto, quizás? Es casi ofensivo. Llevamos las tías toda la vida protestando contra los machista-leninistas, contra el gorilismo asambleario, contra los machirulos infiltrados en los espacios feministas. Eoooo!!!!, ¿nos estáis escuchando o què?!, ¿es que sólo importa aquí, hoy, la credibilidad de un tal Pablo Iglesias??!
Sería la primera vez, acaso, que vemos a un macho alfa aupado por su entorno a un trono alfa? Sería la primera vez, acaso, que vemos a un tío equis convertido de repente en alfa por la gracia de otros machos alfa?, sería la primera vez acaso, atención!, que vemos a un tío equis to-tal-men-te- me-dio-cre alzado en alfa por un entorno alfa?
Ciertamente, lo de los alfa es versallesco. En la Corte de los movimientos sociales (y en todas partes!) muchachxs, los personajes, sean Pablo Iglesias o como se llamen, entran y salen, pero siempre hay un Rey que se mantiene.
Es el patriarcado, estúpidos.
*la agudeza no es mía
domingo, 8 de dezembro de 2013
A sirenita e Victoria Plum.
"Sólo si un humano te amara de tal modo que llegaras a ser para él más importante que su padre o su madre; si todo su amor y todos sus pensamientos se derramaran sobre tí y el sacerdote pusiera su mano derecha sobre la tuya e hicierais un juramento de fidelidad por los siglos de los siglos, sólo entonces entraría en tu cuerpo un alma y podrías gozar de la felicidad del ser humano".
La sirenita de Hans Chistian Andersen. Ed Cátedra.
Pois sí, levo todo o día pensando nas princesas Disney gracias a esta composición que atopei no facebook, a través da páxina de Gogara.
Pregúntome en qué medida estas princesas de conto, interpretadas ou inventadas por Disney, tiveron algo, muito ou pouco que ver coa miña socialización.
As princesas Disney menos Blancanieves, por sorte chegáronme tarde, xa sendo adolescente. Recordo, de feito, que as pelis Disney as vin todas gracias a que tiña un amigo en terceiro de BUP - 16 anos- que era un tolo de "La Bella y la Bestia", "Pocahontas", "Aladín", "La Sirenita"... A min parecíame un tipo súpersensible, claro, cun charme descomunal por facer gala desacomplexada da súa paixón animada. Él tiña toda a colección, e eu non tiña nada mellor que facer, por aquel entón.
Referíase unha colega hoxe especialmente á Sirenita, e eu, por primeira vez, púxenme a pensar en serio sobre eses debuxos, sobre ese conto. Así que fun á estantería a buscar o que considero unha pequena xoia da que se aprende moito, os Cuentos completos de Hans Chistian Andersen. Busquei La sirenita, e atopei un imaxinario peor do que recordaba. Tamén me pareceu curioso o final cristianizado. A Sirenita ten que matar ó príncipe (que finalmente se casa con outra) pra salvar a súa vida, pero non o fai, o que se considera unha boa acción que a deixa nunha especie de purgatorio durante trescentos anos, despóis dos cales, irá ó ceo.
Pero o máis brutal deste conto, e o que realmente me fixo pensar, é a transformación da sirenita en humana. Pra poder estar có príncipe, terá que cambiar a súa cola de peixe por pernas. Terá que adaptar o seu corpo ó corpo 'humano'. Terá que renunciar ás súas escamas por unhas pernas, e, claro!, polo que está enmedio. Terá que adaptarse para poder ensamblarse ó principe nunha hipotética sexualidade normativa. Así describe a bruxa o proceso:
"Antes de que salga el sol, nadarás hacia la costa, te sentarás en la orilla y beberás mi poción, y entonces la cola se te rajará y se irá apretando hasta formar lo que los humanos llaman unas piernas preciosas, pero dolerá como si te estuvieran atravesando con una afilada espada. Todos los que te vean dirán que eres la muchacha más bella que han visto. Conservarás tu andar ondulante, no habrá bailarina que pueda igualarte, pero cada paso que des, será como si pisaras un cuchillo afilado y sangrarás"
Podemos ver aquí unha menarquia dolorosa, ou unha adaptación á heteronormatividade que pasa por un sufrimento físico e psicolóxico insoportable.
Como sexa, a sirenita accede por amor ó príncipe, e a cambio, entrega a súa voz á bruxa como pago polo meigallo:
"- Pero si te quedas con mi voz- dijo la sirenita- ¿qué me quedará a mi?
- Tu preciosa figura- dijo la bruja-, tu caminar ondulante y tus ojos expresivos; con ellos podrás fascinar a cualquier ser humano (...)
- Así sea- dijo la sirenita..."
Este conto é certamente terrible, pero por sorte, e non sei si de casualidade ou non, eu cain de pequena noutro tipo de libros. Recordo Alí Babá y los cuarenta ladrones, Don tortuga el sabio, O árbol sabio - unha colección que tiña algúns títulos traducidos ó galego-, e a colección Victoria Plum. Estes dous últimos, os meus favoritos, e probablemente, agora que penso, responsables da miña inclinación polo ecofeminismo.
Victoria Plum era unha "nena flor" que vivía no monte con todos os animalitos, cós que se relacionaba e que a querían moito. Era moi doméstica, a Victoria Plum, si... bueno. Facía bufandas para o mapache, coido recordar, axudaba á rata de campo a cociñar un caldo... e cando se facía noite, os vagalumes a acompañaban a casa para iluminarlle o camiño... "xa que ti estiveches currando para todo o mundo, devolvémosche o favor". Con Victoria Plum aprendín que hai que ser boa veciña e amiga, que hai que saber dar e recibir, e posteriormente gracias ó feminismo puiden librarme da sobreexaltación das bondades do traballo doméstico e do coidado.
Penso que as fermosas historias cotidianas de Victoria Plum foron as que realmente se me quedaron dentro...
Cando tiña quince anos, canda a moda, precisamente, das princesas Disney, fixen un curso de fotografía no instituto. Collía a cámara e ía sacar fotos aburridísimas (que eu consideraba mui artísticas nese momento) ó lado da miña casa. Entón era todo monte. Nunha destas expedicións, estando eu moi concentrada nun encuadre ó lado dun río e duns campos desertos, escoitei claramente unha voz infantil ó lado miña que me espetou amigablemente un "Ola!". Mirei por todos lados. Alí non había ninguén.
Acórdome sempre moito deste episodio. Xuro e perxuro que escoitei un "ola" nítido, claro, ata efusivo... e que non estou tola. Quén puido ser? Probablemete, agora penso, que Victoria Plum. Certo, quizáis non dende o chan, nin dende o río nin dende a herba. Pero era Victoria Plum, que estaba aí, que quedou aí, e que saudaba por dentro.
sexta-feira, 22 de novembro de 2013
Ação PoÉ(Li)tica de espelhos II
Uma xícara de chocolate. Um filme. Lençóis limpos, cobertores. Sono profundo...
A vida não tem que ser sempre épica.
A vida não tem que ser sempre épica.
terça-feira, 12 de novembro de 2013
Hoje
Desacomplejadamente bonita por uma vez,
deu-me en componher minha figura inacabada,
sintonizar acordes perfeitos,
fazer son, caminho,
cantar un arpejo
imponente
moldado de cordas e maos.
deu-me en componher minha figura inacabada,
sintonizar acordes perfeitos,
fazer son, caminho,
cantar un arpejo
imponente
moldado de cordas e maos.
Subscrever:
Mensagens (Atom)
