sexta-feira, 23 de novembro de 2012

Ação PoÉ(Li)tica de espelhos



Olhou como desci os degraus.
Eu voltava para a era do Hades, sorrindo.
Ele, para a primavera,
mais por alguns momentos fomos um só povo alegre.




quinta-feira, 15 de novembro de 2012

Sobre mi experiencia en La Zarzuela



Sofía apoyaba con abulia sus reales nalgas en el respaldo de la silla, que milagrosamente no cedía ante su peso pluma. Me miraba con confianza y agrado, como si estuviera acostumbrada a esa clase de audiencias oníricas – siempre tan profesional-.
-         Sí – (con naturalidad y tono familiar)- allí en Citroën todavía tienen mi contrato y el de mi prima, de cuando trabajábamos en la cadena de montaje, durante la República.
-         Claro- respondía yo seducida por las batallas de esa especie de tía Sofía- querrán conservarlos, son documentos históricos, una curiosidad…
De repente suena una campanilla, aquella que se supone que nos despierta definitivamente del absurdo. No; en palacio las campanillas de plata anuncian la hora de la merienda.
Al instante, una cohorte ruidosísima de infantes invade la estancia “como debieron haber hecho en su día Las Meninas en el cuadro” – razono-.
No tardan ni tres segundos en tomar posición alrededor de la mesa de madera, barnizada y con ribetes en las patas estilo años setenta.
La mesa se llena de dulces. El bizcocho de chocolate es la estrella. Se riega bien con el Oporto. Nadie, entonces, repara en la intrusa: - “que se sirva, si quiere”- sé que piensan , sin ni siquiera llegar a pensarlo, egocéntricos como son los niños-.
A la intrusa, que vacila, que no ha decidido aún si el participar del banquete real contradice sus principios republicanos, la sirven y calla. “Ante todo educada”- y piensa en su madre. Come la mitad y deja la otra mitad para la tía Sofía que se acaba su plato.
Nada es confuso, secuencia tras secuencia transcurre la escena. Los personajes son nítidos, sus caras, sus personalidades, sus palabras están magníficamente perfiladas, como si fueran reales, como si las hubiera visto el día anterior... alguien que he cruzado en un semáforo, quizás... un niño de la guardería de al lado de casa…
El personaje estrella irrumpe en la sala. Lleva una camisa de rallas verticales de colores, pantalones sucios, pelo largo, rizo, oscuro, gafas redondas, acento italiano, ademán francés. Muy atractivo.
-         El artista de la Corte, el que hace los retratos- me dice alguien, o deduzco yo.
-         Claro, el jipi al que se consienten todas las excentricidades a cambio del servicio: el exotismo del pobre en el ambiente refinado-
El artista es un caradura que se desenvuelve como pez en el agua en la posición que le ha otorgado la buena ventura y que él vive, ingenuo, pobrecillo, como si fuese perpetua. Yo sé que no. Eres como yo. No perteneces. Caerás del árbol pero aún no lo sabes, y toda esa seguridad, por desgracia, caerá contigo. Te lo pienso sin acritud, sin odio, sin envidia. Te lo pienso y no te lo advierto porque no querrías entenderlo. Nos encontraremos fuera de palacio un día, y entonces, me lo dirás tú mismo.

De la juerga me despierta un terrible dolor de cabeza. El Oporto me deja fuera de juego durante casi todo el día de huelga general.
La noche anterior, antes de acostarme, leía este artículo genial, que se coló definitivamente en mi cama.


quarta-feira, 24 de outubro de 2012

Nunca ninguém morreu de insónia

Xs que tiveron a sorte de visitar Lisboa algunha vez na vida, probablemente coñezan a librería Bertrand, no barrio do Chiado Alto. Unha desas librerías que son monumentos que non se poden deixar de ver.
O ano pasado, estiven na librería Bertrand, e entre tooooda esa morea inmensa de libros chamoume a atención un título: "E nunca deixe de dançar". Case ó mesmo momento de agarralo, dinme conta que era un libro de autoaxuda, e decepcionada, a piques de deixalo no sitio (porque a min o que me vai é a literatura seria, faltaría máis) tiven o impulso de abrilo, e lin de casualidade, a modo de título dun capítulo, unha das mellores frases que ata entón non lera: "Nunca ninguém morreu de insónia".
Superado o trance de comprar avergonzada un libro de autoaxuda (porque a min o que me vai é a literatura seria, faltaría máis), leveino prá casa, e nestas horas eternas, fai de perfecta compañía. Sei que hai xente por aquí que, coma min, vive estas noites nas que molesta todo: os ruidos da rúa, a roupa da cama, os propios brazos e pernas, a espalda, a cabeza, os dentes!!!, nada atopa o seu acougo.
Aquí deixo uns párrafos que a min me foron (me son) especialmente útiles, e así, tan cedo, deixo feita a miña boa acción do día:
"Fui recentemente a uma reunião psiquiátrica num dos melhores restaurantes da nossa região (patrocinada, claro, por um laboratòrio farmacêutico), em que o tema era a insônia. Enquanto os meus colegas psiquiatras discutiam as suas abordagens ao problema, a ênfase foi dada exclusivamente à medicaçao que preferiam. Quando disse que normalmente direcciono a atençao do paciente para o que pode estar a causar os problemas de sono em vez de o iniciar inmediatamente em drogas viciantes, as pessoas olharam pra mim como se eu tivese sugerido um remédio do século XVII - o sangramento ou tal vez sanguessugas. Era evidente que receitar medicamentos pra pôr as pessoas a dormir era simplesmente a abordagem mais eficaz em termos de custo"
(...)
"Aqui está o paradoxo do sono: não podemos tê-lo até não ser importante para nós. Como é uma actividade voluntária , não pode ser forçada. Isso, é claro, é infinitamente irritante para aqueles que foram ensinados que tudo cede ante o trabalho duro e para quem o controlo é uma grande questão nas suas vidas. Na verdade, quanto mais tentamos dormir mais esquivo o sono se torna. Assim, a estratégia habitual dos insones -ficaren deitados na cama a olhar para o relóxio e a pensarem como irão estar cansados de manhã- garante practicamente que vão permanecer acordados"
(...)
"A importância de umas sólidas oito horas de sono por noite é um mito. Na verdade, a maioria das pessoas pode fincionar bem con muito menos, e os nossos corpos compensam o défice de sono antes de tombarmos de exaustão. Os fabricantes de medicamentos para dormir estão constantemente a avisar-nos que a insónia é um flagelo perigoso na sociedade, causa de muitos acidentes de viaçao fatais e uma praga para a productividade dos estudantes e dos trabalhadores americanos"
(...)
"Então aqui está o que digo ás pessoas: (1) a insónia não é um tema muito interessante de conversa; (2) podemos confiar no nosso corpo para garantir que dormimos o cuficiente para impedir o colapso; (3) não seremos capaces de dormir ata que o sono torne insignificante para nós. A melhor maneira de disminuir a importància do sono é não permanecer na cama acordado mais de trinta minutos de cada vez. Se não tiver adormecido nessa altura, levante-se e faça algo útil - ler, trabalhar, lavar o chão da cocinha... A pessoa, asim, apresenta ao seu corpo duas boas alternativas. dormir ou alguma actividade constructiva"
(...)
"Somos maravilhosamente feitos e os nossos corpos são miragres de regeneraçao e cura espontãnea. Tenha um pouco de confiança. Se tem dificultade de adormecer, aprenda a disfrutar da paz e da tranquilidade da madrugada, quando o telefone não toca, e ninguém está a enviar-lhe e mails. Leia aquele livro que há muito queria ler e confie no seu corpo para adormecer quando estiver suficientemente cansado. Se isso não funciona, introduza "insónia" num motor de busca do seu computador. Num abrir e fechar de olhos estará num grupo de discussão com um novo grupo de amigos".

Librería Bertrand en Lisboa, dende 1732. Pretiño de onde senta o señor Pessoa

domingo, 30 de setembro de 2012

[21 de] Outono

Outono.
Dicen que é un momento de transición. Non o creo. É un momento de realismo.
[De disfrutar das mantas gordas que ulen a casa, do roce quentiño das sábanas de franela, da quietude dos gatos enroscados que pechan e abren os ollos apaciblemente, instalados no calor das cociñas de ferro que asan castañas].
A tolemia expansiva do vrao (antes de que nos volvéramos definitivamente insanxs de tanta euforia delirante e ilusoria) xa mudou, por sorte. Calma chicha. Coma cando xs namoradxs, xa en reposo, empezan a recoñecerse como humanxs.
Chega así un día o realismo renovado. O realismo consciente do outono que da un pouco de medo, tan melancólico... e realista.
Xs galegxs sabemos que incluso o realismo pode ser máxico. O outono poida que tamén.

sexta-feira, 10 de agosto de 2012

Barcelona, vrao do 2012


Na miña familia tiñamos por costume gardar as fotos dos vraos nos seus paquetitos, ben identificadas a boli: lugar, mes, ano. Temos un caixón de “cuéntame enxebre” cheo de sobres que dicen así: O Incio, xullo de 1983; O Incio, agosto de 1984; O Incio, xullo de 1985…
Eran vacacións aquelas de xente humilde, alí no Incio, entre beso-verdad-condición, bicicletas BH, globos de auga... e xs maiores; queimadas, torneos de chave, de petanca… moito antes do boom do turismo rural ben adecuado ás esixencias sibaritas dos neo- rurales de ciudad.
Recordo con moita intensidade (o que son os recordos de infancia), o olor ás macedonias de merdas recién depositadas de vaca, de cabra, de ovella… estas últimas moi divertidas, pois eran tempos de conguitos e travesuras autocensuradas na imaxinación. Os bois, máis altos ca nós os nenxs, (qué medo daban!) parecían auténticas bestas mitolóxicas. 
Esa mistura na pituitaria é a miña infancia máis preciada, máis ben gardada no faiado da memoria.
En contadas ocasións volvín a percibir ese olor familiar, moi raramente nin sequera no rural catalán, como se a merda das bestas non ulira igual nun pobo cá noutro… a dieta mediterránea, será.

O incio. Terra Brava.

Vrao do 2012 na Barcelona cosmopolita que deixa de ser cidade de corpo presente prá vivir nostálxica dos seus Xogos Olímpicos de fai vinte! anos, de cando foi o centro do mundo nas prominentes gorxas de Freddy Mercury e Montserrat Caballé.
Vinte! anos de concesión á propiedade privada, ó canallismo arquitectónico e urbanístico e ó desenfreno guiri nas Ramblas, pero tamén de xentes novas, bares chinos e milagrosos paquis sempre abertos cando falta o sal. Still sofisticated city, though, I would say…
Qué mundos tan diferentes.
Entre os vraos na meseta do Incio e este vrao de asfalto condal non hai prácticamente nada en común excepto eu…e poida que nin tan só eso. Amargura?, non… teño os recordos moi ben gardados, e os reviso cando quero. Son só meus.
Non recordo, agora que penso, ter decidido o que ía ser de maior, pero si térmolo preguntado uns aos outrxs moitas veces. Dificilmente podería ter acertado. “Precaria, nena. Serás precaria e non terás vacacións adultas: nin viaxes en coche, nin queimadas polas noites, nin petanca, nin olor a merda máis aló da que desprende a política nos periódicos de cada día".
Quedo aquí, pois, este augusto mes de agosto. Eu, que prometera a todo o mundo e sobre todo a min, unha visita longa e pausada. Quedo cós meus amigxs: Virginia Woolf e Mario Vargas Llosa (qué?!, ese fulano facha?!; ai, si, ese facha, grandísimo escritor!), e a filmoteca de Catalunya, a guinda do pastel da Rúa Sant Pau, aberta como excepción este ano neste mes, prá o meu gozo, para facerme un gran favor… (gústame fantasear e pensar que é por min e para min sola…)
Xa toleo. Quén me dera un pouco de orballo. Nesta calor que nin Dios, o pensamento morriñento se derrite e desparrama no caderno… quén puidera durmir esta noite… e soñar con Ferrería do Incio.


sexta-feira, 8 de junho de 2012

Vuelta de tuerca. No #somosasi



Se supone que hoy hay que dale la vuelta a la ropa y salir así a la calle para… no me queda claro… ¿alguien lo sabe?
Me pregunto si un ramalazo de surrealismo excéntrico de este calibre, aunque hubiera sido acogido con éxito por los ciudadanos y ciudadanas de este país, que no es el caso, hubiera convencido a nuestr@s polític@s, de los beneficios sociales de invertir en sanidad, en educación (también en educación para el desarrollo), en políticas de igualdad, en desarrollo local, cooperación internacional, etcétera…
Me temo que Inditex, Endesa, Santander, Telefónica… tienen mucho que ver que con haber puesto la prima de riesgo por las nubes. Ahí están,
http://www.somosasi.org/la_campania.php exhibiéndose a gusto en la página web de una campaña de unas ONG’s que supuestamente quieren darle la vuelta a las cosas y cambiar el mundo… y los inversores extranjeros, como es lógico, estarán temblando ante la posibilidad de que nos hayamos vuelto definitivamente locos, o que estas firmas estén siendo gestionadas por verdaderos hippies…
Si para algo ha servido esta campaña es, además de crear cierto ruido entre las ONG’s y asociaciones que llevamos denunciando durante años las malas prácticas de estas mismas empresas que patrocinan esta campaña de captación de soci@s, ha servido también para confirmar que los malabarismos estéticos y dialécticos, vacíos de contenido y de discurso no cuelan.
Puede que estemos entumecid@s por la violencia de esta crisis o puede que estemos faltos de optimismo y seguridad en medio de tantas incertidumbres, y puede incluso que necesitemos anestesiarnos con la Eurocopa para levantar el ánimo[1]… pero oigan, no estamos locos. Y por mucha crisis que haya en el sector, y por muchos dramas internos que estemos viviendo muchas ONG’s, no debemos llegar a este punto de incongruencia, y algunas no podemos dejar de responder a este tipo de prácticas desesperadas, en las que todo vale por un puñado de dólares.  
Hagamos denuncia y propongamos alternativas. Lavar los trapos sucios de las multinacionales no es nuestro papel. No confundamos a la opinión pública, y sobre todo, que no nos confundan a unas y a otras. Porque muchas, por cuestión de principios, no somos así.




[1] Pensemos en las primas que se llevarán los jugadores a Austria si la ganan. Aquí os dejo un link muy ilustrativo del Polonia:  http://www.youtube.com/watch?v=3PsRlRK0uRU